THE ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში, ჩემს სულს ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს წამყვანი მიბმული იყო მის გარშემო I თითქოს მე ვუყურებ ოკეანის ზედაპირს მზის ჩაქრობას, რადგან სულ უფრო და უფრო ღრმად ვიძირები დაღლილობისგან.
ამავე დროს, მესმის ხმა ჩემს გულში,
არ დანებდე! ფხიზლად იყავით ... ეს არის ბაღის ცდუნებები, იმ ათი ქალწულისა, რომლებსაც თავიანთი პატარძლის დაბრუნებამდე ეძინათ
სიძე რომ დააგვიანდა, ყველამ დაიძინა და დაიძინა. (მათე 25: 5)
დღის ბოლოს მივმართე კითხვას ოფისს და წავიკითხე:
რა ნეტარნი და ბედნიერნი არიან ის მსახურები, რომლებსაც უფალი სიფხიზლეს ნახავს მოსვლისას. ნეტარია ლოდინის დრო როდესაც ჩვენ ვიღვიძებთ უფალს, სამყაროს შემოქმედს, რომელიც ავსებს ყველაფერს და აღემატება ყველაფერს.
როგორ მინდოდა მან, თავის მოკრძალებულ მოსამსახურეს, სიფხიზლის ძილისაგან გააღვიძოს, მიუხედავად იმისა, რომ მე ნაკლებად ღირს. როგორ ვუსურვებდი მან ღვთიური სიყვარულის იმ ცეცხლით მომეხიზლა. მისი სიყვარულის ალები ვარსკვლავებს მიღმა იწვება; მისი აბსოლუტური აღფრთოვანებისა და ღვთიური ცეცხლის ლტოლვა მუდამ იწვება ჩემში!
როგორ მინდოდა, რომ დამემსახურებინა ჩემი ფარნის ღამით მუდამ წვა ჩემი ფარნის ტაძარში, რათა ყველასთვის გამენათებინა ჩემი ღმერთის სახლში შესვლა. მომეცი, უფალო, იესო ქრისტეს, შენი ძის და ჩემი ღმერთის სახელით, რომ სიყვარული არ ჩავარდეს, რომ ჩემი ფარანი, რომელიც ჩემში იწვის და სხვებს ანათებს, ყოველთვის ანთებული იყოს და არასდროს ჩაქრეს. - წმ. კოლუმბანი, საათების ლიტურგია, ტომი IV, P. 382.
