Scriptas ex itinere domum ...
AS cum nubibus cumulous nostrum planum resurget in atmosphaera ibi libertas et angeli habitant, animus meus, super tempore incipit Feror retro in Europa ...
----
Non tantum vespere fortasse horae dimidium. Paucis carmina cecini, ac locutus est ad cor meum verbo meo, ut esset populus Domini Killarney, Hiberniae. Deinde oravit in hominum et factum est deinceps, rogabat Jesum, ut effundam de Spiritu suo adhuc magis in medio-senem adultis et seniores, qui ante venerat. Venerunt parvulos corda aperta accepturi. Et orabat ut, si seniorem coepit ducere in parva coetus laudis carmina. Cum totus vultus sedimus invicem finiatur gaudium nostrum plenum. Et non vis relinquere. Non possunt. Necessitas ante fores eduxit me beans debeamus.
Dum coetus cum quo iter faciebam crustulam suam finivit, inquietus eram; adhuc in corde meo resonabant cantores Hibernicos in via, qui carmina sua Celtica animosa canebant dum eos praeterieramus. "Ego..." surrexit "Ut eo revertar," dixi coetui meo, qui me benigne dimiserunt.
Sodales gregis omnes erant in tricesimis annis, fortasse iuniores. Banjo, cithara, mandolina, harmonica, tuba, et cithara contrabassum. In circulum congregati sunt ante tabernam, quae non plus quam duodecim pedes lata erat. Et cecinerunt. Oh, cecinerunt, musica ex poris eorum manabat. Cantica cecinerunt quae annis non audiveram, carmina antequam natus sum scripta, carmina per longam Hibernicam musicam tradita. Ibi incredulus steti ob sonum quem ab his iuvenibus audiebam. Sentiebam me retro in tempus translatum esse, ad diem quo innocentia nobilis erat, cum soli per viam noctu ambulabamus, cum domus minus quam quinquaginta milia dollariorum constarent et cum nemo sciret quid verbum "paedophilus" significaret. Attonitus sum, quia gaudium quod in conventu prius vesperi senseram erat... idem gaudium quod nunc sentiebam dum cor meum ad rhythmum humanorum saltabat bonitatem... Ita, hoc erat: bonitatem creationis sensi, et iuro Creatorem ibi mecum saltantem...
----
Quaedam turbulentia mentem meam ad terram repellit dum aeroplanum nostrum super eam volat. Spectaculum specto olim Deo soli et spiritibus eius ministris notum: oppida minuta, villae rusticae, et agrorum varietas ante me patent, dum aquae dispersae caeruleum pallium supra reflectunt. Et mihi intellegere videor... cum Deus hunc mundum spectat, ultra nubes, ultra fines, ultra divisiones quas homo ipse creavit, gentem et religionem non videt. In cor hominis spectat, et cum spiritu gaudii exclamat, "Bonum est!"Folia autumnalia id praedicant, caeruleus profundus in mari id canit, sonus risus viri post me... ah, bonum est. Creatio—inter gemitus et suspiria—carmen cordis Creatoris exhalat..."Te creavi quia te amo! Te nunc quaero quia te amo! Numquam te deseram quia te amo!
Auriculares induo et Michaelem Bublé carmen "Home" canentem audire incipio...Circumdata a millionibus hominum, adhuc sola me sentio, domum redire tantum volo, oh desidero te, scis... Non carmen "Christianum" per se, sed carmen desiderii illius antiquae bonitatis, Domus—locus qui multis, quamvis vitiosus sit, locus est salutem... Uxor mea et liberorum vultus ante me transeunt, et non possum quin meos ad fenestram convertam dum lacrimae tepidae fluere incipiunt... guttae amoris ineffabilis erga opus Dei, bonitatis. natus, in animis singularibus et irreparabilibus familiae meae contextum et formatum. Bene. Tam bonum.
Bonitas nomen habet
Et clarius quam umquam antea video munus mihi, toti Ecclesiae, impositum esse mundo hanc Bonitatem, hanc Bonitatem quae nomen habet, ostendere: Patris, Filii, et Spiritus Sanctus. Non est Bonitas longinqua, vis impersonalis quae temere super humanitatem quovis momento delapsa est. Immo, est oblatio semper praesens, tam prope, tam prope ut anima mea Caelum in momento praesenti contextum sentiat...
Appropinquavit regnum caelorum. (Matt 4)
In oratione nostra id invenimus, in dulci cantu animae humanae audimus, in firmamento quod clamat nomen Bonitati esse videmus. Bonitas nomen habet!
Video etiam nos invenire debere viam ad demonstrandum Catholicismum non esse philosophiam, institutionem, aut meram ordinationem... sed viam,... via vivendi ad inveniendam Bonitatem, vel potius, reconciliationis cum Bonitate ut humanitatem liberet ab ideis distortis veritatis et pulchritudinis, quae eam in servitutem et dolorem ducunt. Via viva est omni animae, omni viro et omni feminae, omni Iudaeo, Musulmano et atheo. Via est, in Veritate radicata, quae ad Vitam ducit, ad Bonitatem ducit… bonitas quae iam circa nos inveniri potest, signum,… sacramentum Praesentiae (vel Praesentiae). Praesentia Dei.
Quomodo Domine Possumne hoc verbum afferre quod dicit creationem tuam bonam esse, et Ecclesiam tuam ad ipsam Bonitatem ducere? Quomodo hoc fieri potest tempore quo Ecclesia tua fidem amisit et magis magisque ut terrorista pacis habetur?
Lumen cinguli sedilis alligati extinguitur. Aëroplanum vacuari incipit. Nunc tempus est domum redire...
