IF legis Cordis custodiam, igitur tu scis quemadmodum iam saepius diximus deficere ut suus! Quo facilius nos Hyrcano bello distinebantur minimum, de pace opposuerunt dorsum rebelle et derailed de sacris desideriis opto. Iterum, S. Paulum, cum de nobis clamare:
Non enim quod volo bonum, facio, sed quod odi ...! (Rom 7)
Sed adhuc opus est audire verba a S. James:
Omne gaudium existimate, fratres mei, cum in tentationibus variis incideritis, scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur. Patientia autem opus perfectum habeat ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes. (Epistula I Petri I, 1-2)
Gratia vilis aut tradere huiusmodi ieiunium click mus. Nos have ut quia pugna! Quod memoria, quod adhuc moram facit custodiam cordis est, et saepe certamen inter voluntatem carnis et concupiscentia spiritus. Itaque scire debemus sequere vias et spiritus ...
DISTRACTIONES
Rursus, custodia cordis significat vitare ea quae te a praesentia Dei abstraherent; esse vigilantem, cavere insidiis quae te in peccatum inducerent.
Heri mihi contigit hunc locum legere post edidi Cordis custodiam. Est insigniter confirmata eorum quae antea scripsi:
Visne te docere quomodo de virtute in virtutem crescere possis et quomodo, si iam in oratione recollictus es, tempore proximo etiam attentior esse possis, atque ita Deo cultum gratioriorem praebere? Audi, et tibi dicam. Si parva scintilla amoris Dei iam in te ardet, noli eam vento exponere, ne forte extinguatur. Caminum arcte claude, ne calorem amittat et frigescat. Aliis verbis, vita distractiones quantum potes. Sile cum Deo. Noli tempus tuum in vanis garriendis consumere. —Sanctus Carolus Borromaeus, Ut Liturgiam Horarum excolerent, p. 1544, Memoriale S. Caroli Borromaei, die 4 Novembris.
Sed, quia infirmi sumus et proni ad desideria carnis, illecebras mundi, et superbiam — distractiones etiam cum eas vitare conamur, nobis veniunt. Sed memento hoc; scribe, tibi repete donec numquam obliviscaris:
Non omnes tentationes in mundo unum peccatum aequiparant.
Satanas aut mundus fortasse cogitationes taeterrimas, desideria maxime illecebrosa in mentem tuam iniiciet, 
subtilissimae peccati laquei, ita ut tota mens et corpus tuum in magna contentione capiantur. Sed nisi eas suscipias aut omnino cedas, summa illarum temptationum non unum peccatum aequat. Satanas multas animas perdidit, quia eas persuasit temptationem idem esse ac peccatum; quia tentatus es aut etiam paulum concessus es, aeque bene "eam aggredi" posse. Sed hoc mendacium est. Nam etsi paulum concessi, sed deinde custodiam cordis recuperasti, plures gratias et benedictiones tibi meruisti quam si voluntatem tuam plene dedisses.
Corona Praemii non iis reservatur qui per vitam sine cura navigant (exstantne tales animae?), sed iis qui cum tigre luctantur et usque ad finem perseverant, quamvis interim casibus et laboribus luctati sint.
Beátus vir, qui suffert tentationem: quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitae quam repromisit Deus diligentibus se. (Epistula Iacobi 1)
Hic cavendum est; nam pugna non nostra est, sed Domini. Sine Eo nihil agere possumus. Si putas te cum principatibus et potestatibus luctari posse, angelos lapsos astutia superare quasi nubes pulveris prima resistentia ablatae essent, tum velut gramen falcaberis. Sapientiam Matris Ecclesiae audi:
Venationem distractionum aggredi, in earum laqueos incidere esset, cum nihil aliud opus sit nisi ad cor nostrum redire: distractione enim nobis revelatur quo adhaereamus, et haec humilis conscientia coram Domino amorem nostrum praeferentialem erga eum excitare et nos constanter adducere debet ut cor nostrum ei offeramus ad purificandum. Ibi est certamen, electio cui domino servire debeamus. -Catechismum Catholicae Ecclesiae, 2729
REVERSIO
Difficultates praecipuae in precandi usu sunt distractio et siccitas. Remedium in fide, conversione, et vigilantia cordis latet. -Catechismum Catholicae Ecclesiae, 2754
Fidem
Hic quoque, inter distractiones, similes parvulis fieri debemus. Ut habeamus fidem... Sufficit simpliciter dicere: "Domine, ecce iterum, ab amore tui abducta attentione ad hanc distractionem. Ignosce mihi Deus, tuus sum, omnino tuus." Et cum 
id est, ad id quod agis cum amore revertere, quasi pro Eo id faceres. Sed 'accusator fratrum' non longe aderit animae quae nondum didicit in Dei misericordia confidere. Haec est fidei bivium; hoc est momentum decisionis: aut mendacium credam me esse tantum deceptionem Deo qui me tantum tolerat — aut eum modo mihi ignosisse et vere me amare, non propter id quod facio, sed quia me creavit.
Anima infirma et peccatrix non timeat me accedere, nam etsi plura peccata haberet quam grana arenae in mundo, omnia submergerentur in immensa misericordiae meae profunditate.. Jesus autem S. Antoninus, Divinae misericordiae, in Maria, Commentarius de S. Antoninus, n. DCXCIX
Peccata tua, etsi gravia sunt, similia sunt granis arenae ante Oceanum misericordiae Dei. Quam stultum, quam omnino stultum est putare granum arenae Oceanum movere posse! Quam vanus timor! Immo, parvus actus fidei tuae, tam parvus ut granum sinapis simile sit, montes movere potest. Te per Montem Amoris ad ipsum Cacumen impellere potest...
Solliciti esse oblitum meae providentiae offert occasio offeratur. Ni nanctus occasionem obtineret ne perdas pace parum ad me plane humiliare magna fiducia prorsus immergunt te misericordiam. In hac via, quam tibi lucrari tibi habere amisit, quod ad plura concessionis gratiae humilem quaerit animam quam animae ad ipsum ... Frising. n. MDLXXXVIII
conversione
Sed si distractio perseverat, non semper a diabolo est. Memento, Iesus in desertum expulsus est. a Spiritu
ubi tentatus est. Interdum Spiritus Sanctus nos ducit in Quod tentatio Domini desertum ut corda nostra purificentur. "Distractione" fortasse revelabo me adhaerere alicui rei quae me impedit quominus ad Deum volarem — non "impetui spirituali" per se,Spiritus Sanctus hoc revelat quia me amat et me liberum esse vult — omnino liberum.
Adversa virum magnae sapientiae non sit tenendum in catena, vel a filo et usque non fugere. -St. Quo Primum: op. cit ., Cap. XII. (Cf. Ascensus ad montem CarmelumPaulus libro I, n. IV)
Itaque momentum electionis est. Hic, sicut iuvenis dives respondere possum, et tristis discedere quia amorem meum retinere volo... vel sicut parvus dives, Zacchaeus, invitationem Domini accipere et amorem quem amore meo dedi paenitere possum, et, Eius auxilio, liberari.
Bonum est saepe de fine vitae tuae meditari. Hanc cogitationem semper ante oculos habe. Affectus tui in hac vita velut nebula evanescent ad finem vitae tuae (qui hac ipsa nocte esse potest). Vani erunt et oblivioni traditi in vita futura, quamvis de eis tam saepe cogitaverimus dum in terra eramus. Sed actus abnegationis qui te ab eis separat, in aeternum durabit.
Propter ipsum omnia detrimentum accepi, tamquam quisquilias existimo, ut Christum lucrifaciam et in illo inveniar… (Phil 3:8-9)
Vigilantia Cordis
Sicut terra superiacens ignem in camino ardentem exstinguit, ita curae mundanae et omnis generis adhaesio ad aliquam rem, quamvis parva et insignificans, calorem cordis, qui primo ibi erat, extinguit.—Sanctus Simeon Novus Theologus,Sancti citabiles, Circulus Solae Chervinensis, p. 147
Sacramentum Confessionis donum novae scintillae est. Sicut ignis camini, saepe alterum lignum addere et in carbones flare debemus ut ligna incendamus.
Vigilantia sive custodia cordis haec omnia requirit. Primum, debemus 
scintillam divinam habeamus, et quia saepe casibus proni sumus, saepe ad Confessionem ire debemus. Semel in hebdomada "Est ideale," dixit Ioannes Paulus II. Ita vero, si sanctus esse vis, si vere fieri vis, tum cineres peccati et egocentrismo suffocantes pro scintilla divina Amoris perpetuo commutare debes.
Quod non habebat requirentem illusoria esset visio sanctificantur, ex uno est vocatio accepit a Deo, frequenter absque perceptione huius sacramenti, exemplar et. —Ioannes Paulus Magnus Papa; Concilium Vaticanum, die XXIX mensis Martii CWNews.com
Facile autem est hanc scintillam divinam a sordibus mundanitatis suffocari, nisi vigilantes simus. Confessio non est finis, sed initium. Fluctus gratiae ambabus manibus tollere debemus: manu... oratio et manus caritas... Una manu, gratias quas desidero per precationem haurio: Verbum Dei auscultans, cor meum Spiritui Sancto aperiens. Altera manu, in bonis operibus porrigo manum, in officio momenti ex amore et servitio Deo et proximo exsequendo. Hoc modo, flamma amoris in corde meo accenditur a spiritu Spiritus per "fiat" meum ad voluntatem Dei operantis. contemplatioFluctus aperio, amorem Dei intus attrahentes; in actionis, in carbones cordis proximi mei eodem Amore sufflo, mundum circum me incendens.
Meta
Receptio igitur non solum est vitare distractiones, sed etiam curare ut cor meum habeat omnia quae necessaria sunt ad crescendum in virtute. Nam cum in virtute cresco, in beatitudine cresco, et ideo Iesus venit.
Ego veni ut vitam habeant, et abundanter habeant. (Ioannes 10:10)
Haec Vita, quae est unio cum Deo, est finis noster. Est finis noster ultimus, et passiones huius vitae praesentis nihil sunt comparatae gloriae quae nos expectat.
Ad metam nostram assequendam, numquam in hac via consistere debemus, quod significat nos continuo desideriis nostris carere debere potius quam eis indulgere. Nam nisi omnia penitus removeamus, metam nostram plene non attingemus. Lignum in ignem transformari non potest si vel unus gradus caloris ad hoc praeparandum desit. Anima similiter in Deo non transformabitur, etiamsi unam tantum imperfectionem habeat... homo unam tantum voluntatem habet, et si ea aliquo impedimento vel occupatione afficiatur, libertatem, solitudinem, et puritatem ad divinam transformationem necessariam non habebit. -St. Quo Primum: Ascensus Montis Carmeli, TI cap. XI, n. VI
Related Reading
