Kerk van het Kruis

 

 

of via YouTube

 

OOp de ochtend nadat paus Leo XIV was gekozen, werd ik wakker met een ‘nu-woord’ in mijn hart, dat niet alleen uit woorden bestond, maar ook een diepe indruk maakte:

Wij moeten weer een Kerk van het Kruis worden. 

Een Kerk die bereid is haar leven te geven voor het Evangelie, om zichzelf uit te storten zoals Jezus deed in een ‘wit’ of ‘rood’ martelaarschap.^[1]Een ‘wit’ martelaarschap is de dood aan zichzelf waartoe iedere discipel van Jezus geroepen is (zie Matteüs 16:24), terwijl het ‘rode’ martelaarschap het letterlijk geven van iemands leven is ter wille van het Evangelie. Dat was die dag geen somber woord, maar een woord van vreugde, van het volgen in de voetsporen van Jezus:

Ter wille van de vreugde die voor Hem lag, heeft Hij het kruis verdragen, de schande ervan veracht, en is Hij gaan zitten aan de rechterzijde van de troon van God. Bedenk hoe Hij zoveel tegenstand van zondaars heeft verdragen, opdat u niet moe wordt en de moed verliest. (Heb 12: 2-3)

Later die ochtend las ik de eerste preek van paus Leo:^[2]Een beetje ironie... Paus Leo werd geboren op het feest van de Verheffing van het Heilige Kruis, 14 september 1955.

…we zijn geroepen om te getuigen van ons vreugdevolle geloof in Jezus, de Redder. Daarom is het essentieel dat ook wij, met Petrus, herhalen: “U bent de Christus, de Zoon van de levende God.” (Mt 16: 16)Het is essentieel om dit allereerst te doen in onze persoonlijke relatie met de Heer, in onze toewijding aan een dagelijkse bekeringsreis. Om dit vervolgens als Kerk te doen, samen onze trouw aan de Heer te ervaren en het Goede Nieuws aan iedereen te brengen..

Toen sprongen deze woorden van de pagina:

Sint Ignatius, die in ketenen naar deze stad werd geleid, de plaats van zijn aanstaande offer, schreef aan de christenen daar: “Dan zal ik werkelijk een discipel van Jezus Christus zijn, wanneer de wereld mijn lichaam niet meer ziet.” (Brief aan de Romeinen, IV, 1). Ignatius sprak over verslonden worden door wilde dieren in de arena – en zo gebeurde het ook – maar zijn woorden zijn meer in het algemeen van toepassing op een onmisbare verplichting voor allen in de Kerk die een ambt van gezag uitoefenen. Het gaat erom opzij te gaan zodat Christus kan blijven, zich klein te maken zodat Hij gekend en verheerlijkt kan worden. (vgl. Joh. 3:30), zichzelf tot het uiterste in te zetten, zodat iedereen de kans krijgt hem te leren kennen en lief te hebben. —9 mei 2025, Rome; Catholic News Agency

 

Hoe is dit mogelijk?

Dit soort zelfopoffering is onmogelijk zonder Gods genade. Hoe hebben we onze vijanden lief? Hoe vergeven we de onvergeeflijke? Hoe dienen we de ondankbaren? Hoe getuigen we tegenover onze vervolgers? Hoe hebben we lief wie ons haten? Zoals paus Leo stelt, zullen we deze genade vooral vinden in een "persoonlijke relatie met de Heer" – wat het thema was van Dag 6 van de JezusweekHoe alles verandert als Jezus niet langer een abstract, een filosofie, een theologisch concept is, maar een gezichtsverzorging en een echte vriend. 

Hier is uiteindelijk een oproep tot hernieuwde gebedWat ben ik de laatste tijd moe, leeg en ontmoedigd door de opmars van het kwaad in de wereld en de verdeeldheid en onderlinge strijd binnen de Kerk zelf. Bovendien voel ik niets anders dan mijn eigen armoede en hulpeloosheid om iets te veranderen, en hoe "alles [van deze wereld] ijdelheid is!" (Pred. 1:2) – en dat geldt ook voor veel van onze kerkprogramma's en clubs die, zonder heiligheid van leven, weinig meer zijn dan een "klinkende gong en een schallende cimbaal!"^[3]1 Cor 13: 1

In die vermoeidheid van de ziel kom ik in de verleiding om het gebed over te slaan, de leegte te vullen met lawaai, het verstrijken van weer een dag te bespoedigen met afleidingen. Maar wanneer ik deze verleiding weersta en mijn kleine maar cruciale fiat opnieuw tot God, hoe vaak heb ik plotseling dat stukje ‘dagelijks brood’ ontdekt waar Jezus ons om zei te bidden, dat verborgen manna dat alleen gevonden kan worden door hen die vragen, die zoeken, die kloppen.^[4]cf. Mat 7: 7 Jezus zou nooit hebben dat verzoek in het Onze Vader opgenomen om ‘ons heden ons dagelijks brood te geven’, tenzij de Vader ons ons brood wil geven. dagelijks brood!^[5]Matt 6: 11 Zoals de Heer de Israëlieten opdroeg:

Ik laat brood uit de hemel voor jullie regenen. Elke dag moeten de mensen eropuit trekken en hun dagelijkse portie verzamelen; zo zal Ik hen op de proef stellen om te zien of ze mijn instructies opvolgen of niet. (Ex 16:4)

Je zou dus kunnen zeggen dat elke dag een wit martelaarschap met zich meebrengt, in mijn keuze om wel of niet te bidden – een kleine test van mijn liefde voor God: "En uw Vader, die in het verborgene ziet, zal het u vergelden" (Mattheüs 6:6). Dagelijkse bekering vindt juist plaats in gebed, vooral wanneer het het droogst en moeilijkst is. "Want," schrijft Paulus, "het is slechts met moeite dat men sterft voor een rechtvaardige, hoewel men misschien zelfs de moed kan vinden om voor een goed mens te sterven. Maar God bewijst zijn liefde voor ons doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren." (Romeinen 5:7-8) Ben ik bereid om God lief te hebben en tijd met Hem door te brengen in gebed, alleen wanneer ik het "voel", alleen wanneer er troost is, of zal ik Hem liefhebben wanneer ik alleen maar het "offer van lofprijzing" te geven heb?^[6]Heb 13: 15 Dit is wat het betekent om een ​​Kerk van het Kruis te zijn: liefhebben zoals Christus ons heeft liefgehad, ^[7]vgl. Ef. 5:2, 1 Joh. 3:16 om mezelf helemaal te geven, ook als ik dat liever niet doe. 

Ten tweede roept de paus ons op om te getuigen “als Kerk”. De verdeeldheid onder katholieken is tegenwoordig niet gering en wordt versterkt en vermenigvuldigd door sociale media. Het pausdom van Franciscus verdeelde katholieken bitter in kleine stammen: de progressieven hier, de zogenaamde “traditionalisten"daar, enz., die allemaal beweren de poortwachters van de waarheid te zijn. Het antwoord op deze religieuze borstklopperij is vrij simpel: bescheidenheid - Nederigheid ten opzichte van tweeduizend jaar Heilige Traditie; nederigheid ten opzichte van het authentieke Magisterium; nederigheid ten opzichte van de Schrift; en bovenal nederigheid ten opzichte van de ander, die naar Gods beeld geschapen is, net als jij en ik. Een Kerk van het Kruis zijn betekent de beperkingen en zwakheden van de ander, van onze herders, en dat geldt ook voor onze pausen, accepteren. Hoe kunnen we de wereld getuigen van de transformerende kracht van het Evangelie als het nog niet eens mijn spreken, mijn daden, mijn leven, laat staan ​​mijn parochie, heeft getransformeerd?

Het lijkt me dat er binnenkort een groot offer van trouwe christenen overal ter wereld gevraagd zal worden; het is al begonnen voor christenen in het Midden-Oosten die op dit moment de marteldood sterven. Ik schrijf hier al twintig jaar over. Toch is de belangrijkste vraag: ben ik bereid om mezelf vanaf vandaag tot het uiterste in te zetten voor iedereen die ik zal ontmoeten? Zal ik daar deel van uitmaken? Kruiskerk?

 

Ik ben zo dankbaar voor jullie gebeden en steun.
Dank je!

 

Om met Mark mee te reizen De Nu Word,
klik op onderstaande banner om abonneren.
Uw e-mail wordt met niemand gedeeld.

Nu op Telegram. Klik:

Volg Mark en de dagelijkse "tekenen des tijds" op MeWe:

Volg Mark's geschriften hier:

Luister naar het volgende: