De noodzaak van het innerlijke leven

 

Ik heb je uitgekozen en aangesteld om
ga heen en draag vrucht die blijft…
(John 15: 16)

Het gaat er dus niet om iets uit te vinden
een “nieuw programma.”
Het programma bestaat al:
het is het plan dat in het Evangelie te vinden is
en in de levende Traditie…
het heeft zijn centrum in Christus zelf,
die gekend, bemind en geïmiteerd moet worden,
opdat wij in Hem mogen leven
het leven van de Drie-eenheid,
en met hem de geschiedenis transformeren
totdat het in vervulling gaat in het hemelse Jeruzalem.
—POPE ST. JOHANNES PAULUS II,
Nieuwe Millennio Inuente, n. 29

 

Luister:

 

WHoe komt het dat sommige christelijke zielen een blijvende indruk achterlaten op de mensen om hen heen, zelfs alleen al door hun stille aanwezigheid, terwijl anderen die begaafd en zelfs inspirerend lijken... snel vergeten worden?

Ik herinner me dat in 2002 Sint-Johannes Paulus II in zijn ‘pausmobiel’ op slechts een paar meter afstand voorbijreed. Je kon de aanwezigheid van Jezus in hem voelen. Toen ik me omdraaide en naar de gezichten van de volwassen mannen naast me keek, stroomden de tranen over hun wangen. Het leven van Johannes Paulus II heeft tot op de dag van vandaag een diepe indruk op me gemaakt.

Dat is vaak het geval geweest met de heiligen, zij die de smalle weg van de Echt christendom om het “oude zelf” te doden, zodat het leven van de Drie-eenheid in hen kan wonen. Dit zijn christenen die zich niet alleen op uiterlijke werken richtten, maar belangrijker nog, op hun innerlijk leven, hun relatie met God — iets dat door de meerderheid van de Kerk vandaag de dag enorm wordt verwaarloosd. Ik vroeg een priester ooit hoeveel van zijn seminarieopleiding gericht was op spiritualiteit, de geschriften van de heiligen, etc. Zijn antwoord: “Niets daarvan.” Misschien ligt daarin wel een van de grondoorzaken van de spirituele crises van onze tijd…

Je hebt de zwakken niet versterkt, noch de zieken genezen, noch de gewonden verbonden. Je hebt de verdwaalden niet teruggebracht, noch de verlorenen gezocht, maar je hebt ze hard en bruut geregeerd. Zo werden ze verstrooid bij gebrek aan een herder, en werden ze voedsel voor alle wilde dieren. (Ezekiel 34: 4-5)

 

Fruit dat blijft

De Farizeeën stonden bekend om hun uiterlijke vertoningen van vroomheid. Maar Jezus hekelde hen als hypocrieten.

Jullie lijken op witgekalkte graven, die er van buiten prachtig uitzien, maar van binnen vol liggen met botten van lijken en allerlei vuil. (Matthew 23: 27)

Aan de andere kant daagde Jacobus christenen uit die te veel op zichzelf gericht waren:

Als een broeder of zuster niets heeft om aan te trekken en geen voedsel voor de dag, en een van jullie zegt tegen hen: "Ga in vrede, houd je warm en eet goed", maar jullie geven hun niet de noodzakelijke dingen voor het lichaam, wat heeft dat voor zin? (James 2: 15-16)

Het is dus duidelijk dat Echt christendom is een getuige van de hele persoon, een getuige die authentiek. 

De moderne mens luistert liever naar getuigen dan naar leraren, en als hij naar leraren luistert, is dat omdat ze getuigen zijn… De wereld vraagt ​​en verwacht van ons eenvoud van leven, de geest van gebed, liefdadigheid jegens allen, vooral jegens de nederigen en de armen, gehoorzaamheid en nederigheid, onthechting en zelfopoffering. Zonder dit teken van heiligheid zal ons woord moeite hebben om het hart van de moderne mens te raken. Het loopt het risico ijdel en steriel te zijn. —POPE ST. PAULUS VI, Evangelii nuntiandi, n. 76

Ik werkte een aantal jaar geleden lange uren (zoals de meeste weken), maar mijn gebedstijd leed eronder. Toen het tijd werd om mijn spiritueel leider te bellen, vroeg hij: "Dus, hoe is je gebedsleven?" Ik antwoordde: "Nou, het is wisselvallig, ik ben zo druk geweest." Waarop hij botweg antwoordde: "Dan verspil je mijn tijd."

Hij verraste mij met zijn botheid, maar toen begreep ik het al snel: wat verwachtte ik als vrucht voort te brengen in mijn gezinsleven en apostolaat, zonder een hart dat gecultiveerd wordt in gebed en de aanwezigheid van Jezus?

Onze tijd is een tijd van voortdurende beweging die vaak leidt tot rusteloosheid, met het risico 'doen om te doen'. We moeten deze verleiding weerstaan ​​door te proberen “te zijn” voordat we proberen “te doen”. —POPE ST. JOHANNES PAULUS II, Nieuwe Millennio Inuente, n. 15

Eén ding is zeker: als we niet bidden, heeft niemand ons nodig. De wereld heeft geen lege zielen en harten nodig. -NS. Tadeusz Dajczer, The Gift of Faith / Inquiring Faith (Stichting Wapens van Maria)


Jezus was duidelijk dat niet elke christen dezelfde vruchten voortbrengt; drukte, wereldlijkheid, angst, verleidingen, etc. kunnen het hart verharden, het met dit onkruid overwinnen en het grotendeels steriel achterlaten. Maar het hart dat trouw een diepe relatie met Jezus cultiveert, wordt “rijke grond”:

…het zaad dat in vruchtbare grond gezaaid is, is degene die het Woord hoort en het begrijpt, die inderdaad vrucht draagt ​​en honderd-, zestig- of dertigvoudig opbrengt. (Matthew 13: 19-23)

Het Woord ‘horen en begrijpen’ betekent: leef het. ^[1]cf. Jakobus 2:26

Johannes Paulus II waarschuwde ons om op onze hoede te zijn voor…

…een verleiding die elke spirituele reis en elk pastoraal werk voortdurend bedreigt: de gedachte dat de resultaten afhangen van ons vermogen om te handelen en te plannen.

Natuurlijk, zegt hij, vraagt ​​God van ons dat we met genade samenwerken en al onze middelen, intelligentie en energie investeren in het dienen van de zaak van het Koninkrijk. Maar, vervolgt hij…

…het is fataal om te vergeten dat "Zonder Christus kunnen we niets doen"(vgl. Joh 15:5) …Het is het gebed dat ons in deze waarheid wortelt. Het herinnert ons voortdurend aan de primaat van Christus en, in eenheid met Hem, het primaat van het innerlijk leven en van de heiligheid. Als dit principe niet wordt gerespecteerd, is het dan een wonder dat pastorale plannen op niets uitlopen en ons met een ontmoedigend gevoel van frustratie achterlaten? -Nieuwe Millennio Inuente, N. 38

Hoe vooruitziend was hij, nu we zien dat gemeenten kleiner worden, dat jongeren de georganiseerde religie verlaten,^[2]cf. cnbc.com en kerken sluiten overal in de westerse wereld! Hoeveel pastorale plannen, jeugdprogramma's en synodale aspiraties zijn tot een ellendig einde gekomen — juist omdat degenen die ze uitvoeren, geen innerlijk leven hebben?

 

Wat is het innerlijk leven?

De oude Romeinen hadden nooit gebrek aan de meest wrede straffen voor criminelen. Geseling en kruisiging behoorden tot hun beruchtste wreedheden. Maar er is nog een andere, misschien bewaard voor het allerergste... het binden van een lijk op de rug van een veroordeelde moordenaar. Op straffe van de dood mocht niemand het verwijderen. En zo zou de veroordeelde crimineel uiteindelijk besmet raken en sterven.^[3]cf. De oude man; zien hier en hier

Het was waarschijnlijk dit krachtige en aangrijpende beeld dat in gedachten kwam toen Paulus schreef:



Leg de oude mens af, die voortkomt uit uw vroegere wandel en die te gronde gaat door misleidende begeerten. Laat uw geest en uw denken vernieuwen en bekleed u met de nieuwe mens, die naar het beeld van God geschapen is in ware rechtvaardigheid en heiligheid. (Ef 4: 22-24)

In andere woorden…

…we verliezen de moed niet. Hoewel onze uiterlijke mens wegkwijnt, wordt onze innerlijke mens elke dag vernieuwd. (2 Korintiërs 4: 16)

Als we alles bij elkaar nemen, begrijpen we de uiterlijke mens als ons lichaam, dat onderhevig blijft aan passies, veroudering, ontberingen, enz. De uiterlijke mens is ook datgene wat de innerlijke mens uitdrukt, want Jezus zei:

Een goed mens brengt uit de voorraad van goedheid in zijn hart het goede voort, maar een slecht mens brengt uit de voorraad van kwaad het slechte voort… (Luke 6: 45)

Wat dus nodig is, is dat de christen de oude natuur ‘doodt’ en door de Geest gaat leven.^[4]“Want als u naar het vlees leeft, zult u sterven; maar als u door de geest de daden van het lichaam doodt, zult u leven.” (Romeinen 8:13)

De weg van perfectie gaat via het kruis. Er is geen heiligheid zonder verzaking en spirituele strijd. Spirituele vooruitgang brengt de ascese [zelfdiscipline] en versterving met zich mee die geleidelijk leiden tot een leven in de vrede en vreugde van de zaligsprekingen. -Catechismus van de katholieke kerk, N. 2015

Verwerf een vredige geest, en om u heen zullen duizenden worden gered. —Serafim van Sarov

Het christelijke leven is echter niet alleen verzaking — zoals boeddhisten die versterving beoefenen om een ​​transcendente staat te bereiken waarin er geen lijden, verlangen of gevoel van eigenwaarde is. Hun doel is om bevrijd te worden van de cyclus van reïncarnatie (Nirvana). De christen daarentegen bekeert zich van zonde en maakt zich los van afgoden door lijden juist om de inherente wens om God te kennen en te bezitten te vervullen,^[5]“Of we het ons nu realiseren of niet, gebed is de ontmoeting van Gods dorst met de onze. God dorst opdat wij naar Hem mogen dorsten.” —Catechismus van de katholieke kerk, N. 2560 en om het ware zelf te realiseren en te bezitten, gemaakt naar Zijn evenbeeld. De boeddhist wordt leeggemaakt, en dat is het, terwijl de christen tot overlopens toe gevuld wordt:

Wie in Mij gelooft, zal, zoals de Schrift zegt, ‘stromen van levend water uit zijn binnenste laten vloeien.’ (John 7: 38)

Vanuit zijn innerlijk leven. Zo begint de christen die niet alleen aan zichzelf sterft, maar ook de innerlijke mens ontwikkelt, het leven van Jezus aan anderen te openbaren in een getuigenis van geest en kracht:

…wij bewaren deze schat in aarden vaten, opdat de allesovertreffende kracht van God zou zijn en niet van ons… altijd het sterven van Jezus in het lichaam meedragend, opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam openbaar zou worden. Want wij die leven, worden voortdurend aan de dood overgegeven ter wille van Jezus, opdat het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees openbaar zou worden. (2 Corinthians 4: 7-11)

 

Het innerlijke leven cultiveren

Ja, de christen sterft aan zichzelf Precies zodat de Verrezen Heer in Hem kan opstaan. Dit is de sleutel tot het dragen van vrucht die blijft: het bereiken van het punt waarop we met St. Paulus kunnen zeggen: “Ik ben met Christus gekruisigd; niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij…”^[6]Galaten 2: 20 Maar hoe?

Als de doop bedenkt Christus in het hart van een pasgeboren christen, dan is het aan die persoon om de innerlijke mens te “voeden” en deze “tot volwassen mannelijkheid te brengen, tot de maat van de grootte van de volheid van Christus.”^[7]Efeziërs 4: 13

Uiteraard is de Eucharistie “de bron en het hoogtepunt van het christelijk leven.”^[8]'De Eucharistie is "de bron en het hoogtepunt van het christelijk leven." "De andere sacramenten, en inderdaad alle kerkelijke bedieningen en werken van het apostolaat, zijn verbonden met de Eucharistie en zijn erop gericht. Want in de gezegende Eucharistie is het hele geestelijke goed van de Kerk vervat, namelijk Christus zelf, ons Pasen."' CCC, n. 1324 Maar wat brengt de christen van de Bron naar de top is de sleutel tot het innerlijk leven: gebed.

Hiermee bedoel ik niet het routinematig opdreunen van kinder- of liturgische gebeden. In plaats daarvan begin ik met bidden “vanuit het hart.”

God is geest, en wie Hem aanbidden, moeten dat doen in geest [het hart] en in waarheid.Johannes 4:24)

Het christelijk gebed zou verder moeten gaan: naar de kennis van de liefde van de Heer Jezus, naar de vereniging met Hem…  -Catechismus van de katholieke kerk, N. 2708

Het gaat hier dus niet om het opstapelen van gebeden om het gewoon ‘gedaan te krijgen’. Het gaat erom verliefd te worden op Jezus, op je God.

Ik hoor veel katholieken klagen dat hun pastoors niet genoeg over zonde preken. Maar wat misschien nog belangrijker is, is dat predikers beginnen te oefenen en te leren hoe te bidden! Want gebed is precies hoe de christen aan de Wijnstok, die Christus is, “hangt” en leert Zijn Stem, Zijn Wil te horen, om zonde te overwinnen en vrucht te dragen.^[9]Rome 12: 2 Gebed is hoe het “sap van de Heilige Geest” — genade — begint te stromen als “levend water” in de ziel. 

Gebed schenkt aandacht aan de genade die we nodig hebben… Genade is een deelname in het leven van GodHet introduceert ons in de intimiteit van het trinitaire leven… -Catechismus van de katholieke kerk, zn. 2010, 1997

Als zodanig,

Gebed is het leven van het nieuwe hart. -CCC, nr. 2697

Als u niet bidt “in geest en waarheid”, dan is het nieuwe hart dat u in de Doop hebt gekregen stervende.

We hebben nu dus het hart van het innerlijke leven bereikt: het is vertrouwelijkheid met God. Daarom zegt de Catechismus zo mooi:

De mens, zelf geschapen naar het “beeld van God”, [wordt] geroepen tot een persoonlijke relatie met God… gebed is de levende relatie van de kinderen van God met hun Vader, die onmetelijk goed is, met zijn Zoon Jezus Christus en met de Heilige Geest. -Catechismus van de katholieke kerk, zn. 299, 2565

“Contemplatief gebed is naar mijn mening,” zei de heilige Theresia van Avila, “niets anders dan een innige uitwisseling tussen vrienden; het betekent dat we regelmatig tijd nemen om alleen te zijn met Hem van wie we weten dat Hij van ons houdt.”^[10]St. Teresa van Jezus, Het boek van haar leven, In 8,5 De verzamelde werken van St. Teresa van Avila, vert. K. Kavanaugh, OCD, en O. Rodriguez, OCD (Washington DC: Institute of Carmelite Studies, 1976), I,67 In feite kan men haar hele leven wekelijks de mis bijwonen, maar als men haar hart nooit opent voor een levende vriendschap met God, blijft haar geestelijk leven beperkt; haar werken, hoewel ze nuttig kunnen zijn, verliezen aan geestelijke kracht; ze blijft, als het ware, alleen gevoed door ‘melk’ in plaats van door ‘vast voedsel… voor de volwassenen.’^[11]Hebreeën 5: 14 Daarom moeten wij de innerlijke mens voeden met de Eucharistie, het Woord van God en het gebed vanuit het hart. Dat is eigenlijk gewoon een ware uitwisseling van liefde tussen jou en je Schepper.^[12]cf. Mat 22: 37

…wordt met kracht versterkt door zijn Geest in het innerlijk, en opdat Christus door het geloof in uw harten woont; opdat u geworteld en gegrond bent in de liefde… (Efeziërs 3: 16-17)

 

De kracht van het apostolaat

Nu komen we tot de kern, of beter gezegd, crisis van onze tijd — het huidige vacuüm van heiligheid.

De Kerk heeft heiligen nodig. Allen zijn geroepen tot heiligheid, en Alleen heilige mensen kunnen de mensheid vernieuwen. —POPE JOHANNES PAULUS II, Wereldjongerendagboodschap voor 2005, Vaticaanstad, 27 augustus 2004, Zenit

Het zijn niet de katholieken die de geschiedenis zullen veranderen, maar degenen die werkelijk... dichtbij aan Jezus:

Aan hen die Mij nabij zijn, toon Ik Mijn heiligheid en voor alle mensen Mijn glorie. (Leviticus 10:3, NBV)

Vandaar de “primaatheid van het innerlijk leven” waar Sint Johannes Paulus II ons toe aanspoorde aandacht aan te schenken: geslotenheid aan Jezus. In deze intimiteit zijn we in staat vrucht te dragen die zal blijven, want zonder Hem kunnen we “niets doen.” Dus…

Dit is het moment van geloof, gebed, gesprek met God, om ons hart te openen voor de stroom van genade en het woord van Christus met al zijn kracht door ons heen te laten gaan: Duc in altum! [Ga de diepte in!]… laat de opvolger van Petrus de hele Kerk uitnodigen om deze daad van geloof te stellen, die zich uitdrukt in een vernieuwde toewijding aan het gebed. —POPE ST. JOHANNES PAULUS II, Nieuwe Millennio Inuente, N. 38

 

Bid altijd, zonder moe te worden.
(Luke 18: 1)

 

Steun Marks volletijdbediening:

 

with Nihil Obstat

 

Om met Mark mee te reizen Het Nu Word,
klik op onderstaande banner om abonneren.
Uw e-mail wordt met niemand gedeeld.

Nu op Telegram. Klik:

Volg Mark en de dagelijkse "tekenen des tijds" op MeWe:

Volg Mark's geschriften hier:

Luister naar het volgende: