Pashë teksa një tjetër stuhi e mbushur me shi kalonte pranë tokës sonë të goditur nga thatësira për të katërtën javë radhazi. Është kaq thatësirë tani sa gjethet e disa plepave kanë filluar të zverdhen — në korrik. Është një ndjenjë pafuqie të nuhasësh shiun, ta shohësh të bjerë në distancë, ndërsa bari i kërcitur nën këmbët e mia shndërrohet në pluhur.^[1]Ironikisht, kjo ka qenë një nga verat më të ftohta që mbaj mend! Epo, ia kujtova vetes përsëri sot: është jashtë kontrollit tim. Vazhdo te lexosh →